Amsterdamse Leeuw - Training en Coaching

Terug naar alle berichten

Sensitive the untold story

De documentaire “Sensitive, the untold story” gemaakt door Elaine Aron is vanaf nu te zien via Apple TV. Inclusief een uitgebreid interview met Alanis Morisette, één van mijn hooggevoelige helden!
 
Een docu die ik in 2014 voor het eerst zag. Tranen rolden er over mijn wangen van herkenning. Nu 7jr later weten we al veel meer over hoogsensitiviteit dan toen.
 
We zijn niet zo maar overgevoelig, te emotioneel, overdreven empathisch, introvert of een beetje verlegen. Maar we zijn wel degelijk ‘anders’.
 
Voel jij je ook al je hele leven ‘anders’? Ben je gevoelig? Diep emotioneel geroerd? Ben je empathisch, denk je diep na, staat je hoofd niet vaak stil? Ben je snel overprikkeld of overweldigd? Loopt je hoofd vaak een paar stappen voor en weet je dingen zonder dat je weet waarom je ze weet? En heb je wellicht een wat lager zelfbeeld omdat anderen altijd voor gaan? Grote kans dat je HSP bent!
 
Kijk dan deze documentaire en als je vragen hebt of coaching zou wensen, neem dan contact met me op!

HSP op de kermis

Gewoon even op zondagmiddag met de peuter en kleuter naar de kermis. Vol verwachting en leuke spanning in de auto, dansend liepen we er naartoe want de muziek was al goed te horen vanaf de parkeerplaats. Wow wat een mooie lichtjes, en wat is er veel te doen. Oooh kijk die is hoog! En die gaat snel! En jeetje dat draait hard! Wel een beetje veel mensen, maar ach dat is gezellig.

10 minuten later is kleuter aan het huilen, manlief aan het hoesten, peuter houdt zn handen over zn oren en ik ben misselijk. En we hebben nog niks gedaan.
We hebben het uiteindelijk een half uur volgehouden, 1 familie karretjes attractie gedaan en voor 7euro plastic eendjes gehengeld en daarmee een knuffelbeer gewonnen. En we hebben het best leuk gehad, volgende keer gaan we weer.
 
Maar de muziek staat veel te hard, en teveel verschillende door elkaar (om over de kwaliteit niet te spreken, maar dat terzijde). Alles maakt geluid, een hoge piep, een harde sirene, rinkelende apparaten, een schreeuwende kermis meneer, roepende mensen, rokende mensen, geur van patat, suiker spinnen, churros, hamburgers. Alles beweegt, en in alle hoeken van mijn ogen en brein gebeurt wel iets. Heel hoog, heel hard, draaierig, springerig, snel. Iedereen loopt door elkaar, rijen dik, en dat alles op een kluitje.

Ons hele gezin is in meer en mindere mate sensitief. Ik ben hooggevoelig, meer extra- dan introvert, en zoek graag sensaties en prikkels op (tot op zekere hoogte). Manlief is iets minder gevoelig, maar meer intro- dan extravert en hoeft niet (meer) persé op zoek naar uitersten. En ook in de kinderen zien we al gevoelige wezens, allebei op hun eigen manier.

En allemaal zijn we na een half uur kermis uitgeput. Blij dat we weer thuis zijn en kunnen ontprikkelen. Mark duikt in z’n telefoon, peuter gaat een puzzel maken en kleuter en ik snijden appels in stukjes om appelmoes van te maken. Gelukkig weten we in ons gezin hoe we weer kunnen ontladen en opladen.

Misofonie therapie

Ik kan echt heeeeel stil eten! Niemand zal last van mij hebben. Ik slurp niet, krijg zelfs een milkshake tot de druppel op zonder geluid. Kroepoek, chips en borrelnootjes kan ik eten zonder dat iemand het door heeft (handig hoor jarenlang een eetverslaving en misofonie combineren😬). Papiertjes verwijder ik zonder te kraken en ook van ijsjes geniet ik zonder geluid. Een appel is wat lastiger, maar zonder schil weet ik dat toch goed voor elkaar te krijgen. En wortels? Gewoon niet in gezelschap eten, gewoon niet doen, echt niet!

Sinds jaren heb ik namelijk zelf last (gehad) van dit soort, voornamelijk door de mens geproduceerde, geluiden. Van chips en krakende snoep zakjes in de bioscoop, een appel etende collega tot gewoon een tikkende klok, woedend werd ik ervan. En ik kon er niets aan doen. Mijn vechtende en vluchtende brein reageerde direct op gevaar met woedende emotie. En dan niet een beetje boos, nee een onrust in mn lijf die de geluidsmaker het liefst met zn kop tegen de muur wilde slaan. Excuus aan allen die ‘de blik’ van mij hebben gehad.

Gelukkig weten we nu dat het een naam heeft. Misofonie, haat voor geluid. Het bestaat, ik ben niet gek.
Gelukkig heb ik er bijna geen last meer van, ik heb nog steeds een hooggevoeligheid voor geluid, maar de emotie is er (meestal) vanaf.

Herken jij het ook?
Ik kan je hier als (hsp)coach met persoonlijke misofonie ervaring heel goed mee helpen, of eigenlijk (deels) vanaf helpen. Neem contact met me op voor een intake sessie, ik zal geen koekjes bij de thee serveren.

Geur gevoelig

Vandaag kreeg ik een parfum monstertje ergens bij. Van een merk waar ik 20 jaar geleden een luchtje van had dat ik toen wel kon verdragen. Totdat er iets kleins aan veranderd werd, dat niemand rook, maar ik kon er niet meer tegen. Vandaag dat monstertje geroken en verrek het lijkt op die van vroeger. Beetje op mn pols gespoten. Rest van de dag hoofdpijn. En met geen mogelijkheid te verwijderen, zeep, afwasmiddel, make up remover, alcohol, uiteindelijk zout en citroenolie en toen was het grotendeels weg.
 
Als hsp’er ben ik zeer zintuigprikkelgevoelig. Ik hoor alles, heb snel last van fel licht, voel alle naadjes in de stof, proef uitzonderlijk goed en reageer extreem op geuren.
Ik heb het vaker gehad dat er een geurtje veranderde, een crème een ander bestandsdeel kreeg (en ik uitslag), of dat de smaak van m’n tandpasta ietsepietsie veranderde. Voor een ander vaak geen probleem, voor mij extra prikkels die kunnen zorgen voor net dat stukje overprikkeling, hoofdpijn of een allergische reactie.
 
Ik gebruik ook al zo lang dat ik mij kan herinneren dezelfde tandpasta, als deze ooit uit de schappen gehaald wordt heb ik een hele grote uitdaging. De drie mannen waar ik in mijn leven mee heb samengewoond (en woon😉) hebben hun tandpasta aan mij moeten aanpassen. Een andere geur & smaak kan ik gewoon niet verdragen.
Ik kan niet ‘s avonds m’n haren in de verf zetten en een uurtje later naar bed gaan. De geur van de verf, welk merk dan ook, is te heftig. Ook al ruikt het tegenwoordig lekkerder, mijn systeem zegt ‘he dat is een gevaarlijke geur, ik moet alert blijven’. Met als gevolg dat ik de halve nacht wakker lig, met een hoog cortisol level want mn systeem vindt het niet veilig genoeg.
 
En zo draag ik dus al sinds ik een tiener ben hetzelfde luchtje, white musk van de bodyshop. Iedereen kent mij ermee. Zelf ruik ik het nauwelijks meer zo erg hoort het bij mij. Onlangs zag ik online dat ze de verpakking hebben veranderd. Ik heb nog niet kunnen ruiken, maar hoop zo dat ze er niets aan veranderd hebben🥴
 
Na het opspuiten van het kleine beetje parfum vandaag zegt m’n kleuterdochter; mama je ruikt anders. Ja lieverd dat klopt, zal ik morgen maar weer gewoon hetzelfde ruiken? Ja graag mama.
Gevoelige mama’s, maken gevoelige kindjes😍

Misofonie ‘Haat voor geluid’

Hoog gevoeligheid op geluid
Ik zit heerlijk ‘rustig’ in de tuin te studeren. Het enige dat ik hoor is de grasmaaier in het park verderop, de draaiende wasmachine op de zolder van de buren, een stationair lopende auto aan de voorkant van het huis, kwetterende vogels, een vliegtuig, een hond blaft, een fluitspel aan de overkant (ze wordt steeds beter gelukkig), het ruizen van de hoge bomen, een koerende duif, vallende blaadjes, zoevende auto’s op de grote weg (500mtr afstand), de buurman drinkt koffie (in stilte denkt ie) maar ik hoor hem slikken, zijn stoel kraakt ook, er is iemand aan het stofzuigen ik weet niet waar, een oven piept, een kinderstem in de verte (en oma is denk ik doof), een hommel, een bij, een bromvlieg, een langpootmug die door het raam heen wil, ergens in de verte het omslaan van een krant, het water dat ik net aan de plantjes heb gegeven sijpelt door de aarde, en de bubbeltjes in mijn glas spa maken een teringherrie, oh wacht de afwasmachine is klaar want het is stiller in mijn lijf dan net….
 
En geloof me het is hier erg rustig, een ander zou het zelfs stil kunnen noemen.
Een klein voorbeeld van mijn hoog gevoeligheid op geluid. Bij sommige geluiden speelt een ‘haat voor geluid’ ook wel ‘misofonie’. Mild bij mij, en veel milder ook geworden de afgelopen jaren, maar nog steeds kan ik gevoelens van woede ervaren als Mark nootjes eet, iemand uit het niets een hap van een appel/wortel neemt of van tandenpoetsende mensen op tv (gadverdamme!).
 
Herken jij misofonie? Belemmert het je in werk, relaties, leven? Wil je ook dat het milder wordt of misschien wel helemaal verdwijnt? Laat het me weten, ik kan je er mee helpen!

Hoog Sensitief Kind

Hoog Sensitief Kind

Hoe was jij als Hoog Sensitief Kind?

Ik vraag mijn cliënten vaak hoe ze waren als kind. Als je er als volwassene bent achter gekomen dat je HSP bent, dan kan het helpen om situaties die je als (overgevoelig) kind hebt meegemaakt terug te halen en opnieuw te bekijken vanuit het oogpunt van hoogsensitiviteit. Situaties waar je geen leuke herinneringen aan hebt kunnen we zo her-kaderen en er een positiever beeld van maken.

Onlangs was ik zelf deelnemer in een training en werd er gevraagd om een briefje aan jezelf als kind te schrijven. Ik ben rechtshandig, maar moest linkshandig schrijven zodat ik meer vanuit gevoel zou schrijven en daarbij zou schrijven zoals je deed als kind. Voor mij was dit diep geconcentreerd met het puntje van mijn tong tussen mijn lippen.

De tekst kwam als vanzelf, maar de critters in mijn hoofd werden niet rustig. Ik schreef te langzaam, en zeker niet netjes genoeg, wat als andere het stom zouden vinden (je moest het later voorlezen), etc, etc. Om mij bij het voorlezen pas weer te realiseren dat ik altijd bezig ben geweest om mijn beste best te doen, maar dit (voor mijzelf) nooit goed genoeg was (ik had voor schrijven altijd een onvoldoende!). En nu? Nog steeds wil ik mijn best doen, maar ik ga steeds meer akkoord met: Je best doen is goed genoeg!

Terug naar alle berichten